خداوند...

و هر چند خيال كردم گام هايم به سمت افقي بي بازگشت مي روند

اما اين افق و اين انتها از بدو حركت آغازين گام

بازگشت مطلق بوده است

همچون راه و مسير همه ي خلق و همه ي عالم

كه انتهاي همه تنها منتهي به مدار توست.

وخداوندبا آن كه براي همگي مان گاه بدرقه سفري خوش آرزو كرده اي

چرا بعضمان سفر به سلامت مي بريم و بازگشتمان شادمانه است

و بعضمان اندوه و غم و گريه حاصل سفر ناخوشمان مي شود

و هيچ از خنده نصيب لبهامان نيست.

مي دانم خداوند مي دانم پروردگار مي دانم كه شادماني و خنده ام

لبخندجاودان خداوندي ات را مي انگيزد

و خوب تر مي دانم كه غم و گريه ام را دوست نمي داري ونمي پسندي

پس خداوندم چه نالايقم اگر از بازگشت سفر بندگي ام

گريه و غم نابندگي سوغات آورده باشم

و راستي چه شكري خداوند چه شكري مي شود

كه بنده اي شادمان و خندان بازگردد به سويت

آن گونه كه دوست داري

خداوند

نزديك تر از...

(و نحن اقرب اليه من حبل الوريد)